Uż znówki bańdzie Wigilija
Jak tan rok chwatko zlejciał. Uż znówki bańdzim mnieli Wigilija. A jano co było lato. Jano co sia kómpelim, chodziylim na jagody i grzyby, jano co jesień była, i uż je adwant, i wszyści sia rychtujó do Gwiazdki. Chodzó ludzie na roraty - dzieciaki z lampsiónami, i czekajó na narodzanie Dziecióntka. Dziecióntka sia pytajó, co dostynó od Gwizdora, jedne to nawet listy psiszó. A co óni by nie chcieli! Toć to nawet bogate Gwizdory tyla psianiandzów ni majó. Chłopy uż sia oglóndajó, gdzie by tu jano fejna chojanka kupsić i czy to ma być taka z lasa, czy sztucna. Kobjyty zaś kupajó rozmaitoście do kołaczów, czy jak jedne mówjo, kuchów, a i na Wigilija jaka ryba muszó obzorgować, a wew kómorze obaczyć, czy só grzyby, borówki abo żurawiny, abo eszcze insze specyjały. Kupajó na Wigilija postne rozmaitości, a na śwanto mnianso i rozmaite kiszki. A jabka muszó być i rozmaity brzad zes ciepłych krajów. Do psicia tyż coś musi być. My bańdzim mnieli swojske wino. Wy zaś sznapsa abo jaki lichy szlampy nie kupujta, bo sznaps rodzi niezgoda, a to przecie je śwanto mniłości. Zaś po szlampsie możeta sia rozchorować i uż kuchów jeść nie bańdzieta, bo po szlampsie bańdzie skrant kiszków. Uż od ty poliytyki tak mówy we łbach pokrancóne, że żadan szmaps nie brukuje nóm wełbach móncić. Ale jak byćta uż tak mocno chcieli, to po angielsku: jedan kyliszek i kóniec. Ale nie zapomnijta na Wigilija pod obrus trochy siana wetchnóńć, w róg izby jaki kłos żyta abo pszanicy cisnóńć, obus jaglijó przybrać, a na środziek stoła, na to główne miesce opłatek do podzielania położyć, tyż na sianku - jak Pan Jezusek leżał, i jedan talyrz, i jedan stołek niech je ekstra - jakby chto przyszedł zziambnianty, to byśta mogli sia zes nim podzielić
| « poprzednia | następna » |
|---|
