Zaduszki
Pełan smantarz ludziów i śwyczków.
A mad smantarzam je dym zes mgłó pomniaszany.
W uszach szumi echo ludzkygo gadania.
Po smantarnych steckach idó ksianża i ministranty, śpsiywa chór.
Ludzie sia modló: "Dobry Jezu, a nasz Pammie, dej im wieczne spoczywanie".
Procesyja je coraz dali, uż nie słychać ksiandza ani chóru.
Znówki jano cicha ludzka gadanina.
Jedne chłopy uż czapki nazad włożyli na głowa i jano śwyczki lepsi śwycó,
i choc uż wszańdzie je ciamno, smantarze (bo wjidać je i stary smantarz)
śwycó sia kropkami od śwyczków, a jejych blask zauroczył patrzóncych.
I tak jakoś je od tych światłów Ľdziebko ciepli.
Może i tym duszam je ciepli.
Niech tedy im to śswiatło śwyci.
| « poprzednia | następna » |
|---|
